شب ضربت مولا امیرالمومنین ، علی ابن ابی طالب (ع) را به امام زمان و به علمای اعلام و به همه شیعیان حضرتش تسلیت عرض میکنم...
آجرک الله یا صاحب الزمان فی مصیبه جدک امیر المومنین (ع)

در روز نوزدهم رمضان سال چهلم هجری،علی(ع)چون روزهای دیگر،صبح زود به مسجد آمد.مولا مثل همیشه کسانی را که در مسجد خوابیده بودند برای نماز بیدار کرد.در بین آنها مردی بنام عبدالرحمن ابن ملجم مرادی وجود داشت که به رو خوابیده بود و امام میدانست که او شمشیری را زیر تنه خود پنهان کرده است.علی(ع) او را هم بیدار کرد و به او گفت به رو خوابیدن تنفس را دشوار و خواب را مختل می کند.

اذان گفته شد و همه به نماز ایستادند...سجده رکعت اول بود که ابن ملجم شمشیر خود را بر فرق امام علی(ع) وارد کرد و خواست بگریزد که مردم او را گرفتند و دستهایش را بستند.با آنکه خون زیادی از فرق امام علی(ع) میچکید، دو سجده را بجا آورد و گفت:

فزت و رب الکعبه

خجسته باد نام خداوند ،نيكوترين آفريدگاران

كه تورا آفريد...

ازتودرشگفت هم نمي توان بود

كه ديدن بزرگيت را ،

چشم كوچك من بسنده نيست...

مور،چه مي داندكه برديواره اهرام مي گذرد

تو،آن بلندترين هرمي كه فرعون تخيل مي تواندساخت

و من،آن كوچكترين مور،كه بلندای تورادرچشم نمی تواندداشت

چگونه اينچنين كه بلند بر زبر ماسوا ايستاده ايی

دركنارتنورپيرزنی جای مي گيری،

و زير مهميزكودكانه بچگكان يتيم ،

ودربازار تنگ كوفه...

* * *

پيش ازتو،هيچ اقيانوسی رانمی شناختم

پيش ازتو،هيچ خدايی را نديده بودم

كه پای افزاری وصله دار به پا كند ،

و مشكی كهنه بردوش كشد

وبردگان را برادر باشد

آه ای خدای نيمه شبهای كوفه

ای روشن خدا

ای روح ليله القدر

 السلام علیک یا علی ابن ابی طالب

افسوس که عمری پی اغیار دویدیم

از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم

سرمایه زکف رفت و تجارت ننمودیم

جز حسرت و اندوه متاعی نخریدیم

بس سعی نمودیم که ببینیم رخ دوست

جانها به لب آمد رخ دلدار ندیدیم

ما تشنه لب اندر لب دریا متحیر

آبی بجز از خون دل خود نچشیدیم

ای بسته به زنجیر تو دلهای محبان

رحمی که در این بادیه بس رنج کشیدیم

 ای حجت حق پرده زرخسار برافکن

کز هجر تو ما پیرهن صبر دویدیم

ما چشم به راهیم به هر شام و سحرگاه

در راه تو از غیر خیال تو رهیدیم

ای دست خدا دست برآور که زدشمن

بس ظلم بدیدیم و طعنه بشنیدیم

شمشیر کجت راست کند قامت دین را

هم قامت ما را که زهجر تو خمیدیم

شاها زفقیران درت روی مگردان

بر درگهت افتاده به صد گونه امیدیم

ای خسرو خوبان شه اورنگ زمانه         بر جان کشدم آتش عشق تو زبانه

از فرغت روی مهت ای پادشه حسن       گشته است ز غم خون دل از دیده روانه

هر روز به فردا بدهی وعده دیدار        عمریست که از آمدنت نیست نشانه

عالم همه گردیده ام اندر طلب یار       دیدم همه یارند ولی کذب و فسانه

از آمدن و رفتن ما نیست مرادی       سودای تو ما را به جهان بود بهانه

ساقی بدهم ساغری از باده وصلش      مطرب بزن آواز دف و چنگ و چغانه

"بنده" نبود در سر ما هیچ هوائی         جز دوستی گوهر آن بحر یگانه